Friday, May 29, 2009
Ah! Commitment!
Are you really ready to make the next BIG step and commit yourself to someone because that someone is making you happy NOW? Pardon me if I stress on the NOW but isn’t it always the same for everyone… specially when you are in the courtship period where both men and women are putting on their best clothes, best perfume, best performances-on-a-date in a hope that whoever you are with, you will be liked and somehow get the hand or any other part of the body one could allow? (The “heart” is what I mean but I like what you are thinking!)
And before you say the three-amorous-words that bring people together and who knows what made them go apart, shouldn’t everyone be more cautious enough before letting it slip their tongue? Before you actually make someone believe that you mean what you say. Is it hard to sit back for a little while and ask yourself things that normally scares you?
If you and your partner are fighting over little stuff, getting tired of spending for each other or fighting over jealousy on ex’s.... Would it be too much to ask what if this person gets cancer or loses his arm on an accident or loses his job or loses his sight for an instance, would you still be able to say I LOVE YOU? Isn’t LOVE means encompassing all hardships, pains, misery and a quandary of sorts? Can you conquer all these in the name of LOVE? If you answered YES on all these, go ahead and say it.
At some point, you and your partner will reach a crossroad or that bridge you’ve been dreading about and before you say you will get COMMITTED, ask yourself first if this person you adore or like or lust about is really WORTH ALL THE TROUBLE.
But if you don’t, do what is right to make this world a better place. SHUT YOUR MOUTH!
Friday, June 20, 2008
When is LOVE enough to last a LIFETIME?
Written by: Nathan
中島 Nakashima (center of the island) 大輝 Taiki (large radiance)
Tuesday, September 11, 2007
Crossroads
Salamat po... Ama, Ina, Lolo at Lola!
while they could still comprehend... appreciate...
and look at us back in our eyes and see through to our hearts...
while they are still with us. ..
read on...
Mula sa amin na inyong mga anak at apo: KADIWA
Salamat po!
Salamat po ng napakarami sa inyong pagmamahal. Pagmamalasakit at sa inyong malawak na pang-unawa. Sa aming mga pag-gawa araw-araw, sa aming paglalakbay sa mundong ito. Kayo po ang palaging tanglaw sa aming dinaraanan. Kayo po ang nagsisilbing gabay ko sa mundong ito sa aking paghahanap ng mabuting kapalaran.
Nais naming suklian ng tunay na pagmamahal at pagaaruga naman sa inyo na buong buhay na nag-alay ng pagaalaga at pagmamahal sa amin na inyong mga anak. Pinahahalagahan naming ang buong puso ninyong pagpatnubay sa amin na inyong mga anak.
Kung anoman ang aking narating sa buhay na ito…
Kung ano man ang aking mga pangarap ngayon at sa hinaharap…
Kung ano man po ang aking nais pang maabot…
Ito ay alay ko sa iyo na aking pinakamamahal na magulang at aking Lolo at Lola.
Kayo po ang nagsisilbing inspirasyon ko upang magtagumpay sa buhay na ito.
Kalakip nito ay aking ipinangangako sa araw na ito. Saksi ang ating Panginoong Jesu-Cristo at ang ating Panginoong Diyos, na ako ay magiging mabuti at mapagmahal na anak sa inyo at handa akong ibigay ang aking buong panahon at ikinabubuhay upang maging maligaya kayo sa inyong pagtanda. Upang ang buhay at lakas na aking taglay ay maihandog ko rin sa inyo, tulad ng ginawa ninyo sa akin simula sa aking pagkabata. Sa hirap at sa ginhawa, sa karamdaman at kalumbayan man. Hindi ko po kayo pababayaan.
Nagpapasalamat po ako sa panginoong Diyos dahil sa pagkakaloob Niya sa akin ng isang magulang na tulad ninyo at wala na akong mahihiling pang iba!
(end)
Monday, September 3, 2007
ANG BALA AT BARIL, BOW!
pagpasok, ang tagal ko
naghintay sa MRT bus. Sa wakas ay dumating ang
hinihintay kong pagkakataon
na ako na ang mapunta sa unahan ng pila. Habang
bagot na bagot na ako,
itong girl na katabi ko naman ay super basa lang
ng diyaryo? di ko
maintindihan kung ano ang meron sa diyaryo at
kailangan pang bilhin. Puro
naman patayan at nakawan ang mababasa mo? eh
names and places lang naman
ang nagbago!!! Ay? sandali... ayan na ang MRT?
pasok Athan! Dali! Ang
totoo... di ko na kailangan pang humakbang kasi
halos buhatin na ako ng
mga tao! Bata, matanda, may ngipin o wala!
Halo-halo na! kulang na lang..
sauce ng sardines at kumpleto na ang rekado!!!
Grabe na itu! Sabay komento ng isang babaeng
natapakan? "kung di ka nga
naman makabaril ng tao dito ewan ko na lang!!!"
with matching ngitngit!
Mabuti na lang at walang
hawak na baril yung girl at baka din na ako
nakarating sa appointment ko?
at malamang ay kay Lord na ako
nakipag-appointment!
Kaya nga dapat!!! Deregulations ng GUNS!!! Dapat
lahat ng tao may Baril?
para maging normal na siya sa ating lahat tulad
ng celfone!!! Paano ka pa
magyayabang na may baril ka eh lahat naman meron
debah!
Suggestion ko ay REGULATIONS NG BALA!!!! Dapat
bawat bala? mula sa
presyong Php 30.00 isa? ay maging FIVE HUNDRED
THOUSAND PESOS ISA!!!
Kapag nagkaganon! Wala nang tatawagin na
"Innocent by-standers" kasi dapat
sikat ka bago ka barilin at pag-aksayahan ng Php
500,000.00 debah! Bago
mamaril ang mga pulis? o magpaputok ng mga baril
nila sa panahon ng bagong
taon, iisipin muna nila na.. "putsa, sayang ang
bala ko, 2nd-hand na kotse
ko na rin ito ah!!!"
At yung mga mayayabang namang civilians? ay
ganito ang litanya nila sa
away habang nakatutok ang mga baril sa isa't isa:
"Hayup ka! Magtatrabaho muna ako sa isang
malaking kumpanya, mago-overtime
ng marami at maglalakad na lang ako or maba-bike
papuntang trabaho ko para
maipon ko yung pambili ng bala at tsaka kita
babarilin! Antayin mo ako
ha!!! Oo nga pala, dapat wag kang kikilos kapag
binabaril na kita kasi
sayang ang bala ko kung daplis lang!!!
Naiintindihan mo!!! Naiintindihan
mo!!! Ha! ha! ha! babarilin kita.. kung afford ko
lang sana!!!!"
(end)
High Tech ang Pinoy
dahil siguro sa sobrang antok pa ako... tuloy-tuloy
lang ako sa MRT... pumila para bumili ng CARD at
pagkatapos ay pumila na naman para makapasok
at ma-inspection ng guards... aba! ambilsi ng pila...
parang halos dumadaan lang ang mga tao.. kahit
may bag ka pa o wala... noon ko lang napansin
ang mga "kahoy na sticks" na hawak ng mga
guard... bawat papasok na may bag ay ipinapasok
lamang ng mga guards ang "stick" sa loob ng bag
at nalalaman na nila agad kung may bomba ka o
wala... makakapasok ka kaagad matapos
maipasok at mailabas na muli ang
mahiwagang "stick" sa loob ng bag mo! Wow!!! Hi-
tech!!!! walang battery subalit nagagawa nilang yun
ang gamitin sa inspection... minsan pa nga ay
nagtsi-check sila ng bag habang nagku-kwentuhan
at hindi nakatingin sa bags na kung saan
ipinapasok lang nila ang nasabing "sticks"
Malamang ay meron itong mga "microchips" na
kung saan ay nakaka-detect ito ng bomba or TIN
cans! grabe na itu!
Eto pa... sa iba naman ay kamay lamang ang
inihihipo nila sa bag o sa likod mo tuwing dadaan
ka sa kanila. Isang malaking palaisipan para sa
akin ang "technology" na ginagamit nila upang
pangalagaan ang seguridad at kaligtasan ng mga
masang pilipino na sumasakay sa MRT.
Mabuhay ka pinoy!!! Wala kang katulad!!! Kaya
para sa akin ay din na kailangan yang mga anti-
terrorism bill na yan... tutal.. Hi TECH na tayo!!!